We zijn er bijna...

28 mei 2018 - O Pedrouzo, Spanje

Beste vrienden,  

Toen ik vijf dagen geleden begon met mijn carriëre als wandelpelgrim, was dat ongeveer ter hoogte van de plaats waar alle wandelpelgrims beginnen die met minimale inspanning toch aan hun maximale aflaat willen komen. Honderd gelopen kilometers is namelijk de ondergrens. 

Het was dan ook een wonderlijke compilatie van het menselijk ras die zich daar in den beginne over het pad naar de verlossing voortbewoog. Met name de overmoedigen, de onvoorbereide types, en de veeel te dikken vielen snel door de mand. Ze zwikten en puften zich in een stuk of twee, drie etappes een waggelende weg naar één van de vele barretjes aan de rand van het pad om vervolgens met stille trom te verdwijnen. 

Wat overbleef, dat waren de geharde types. Mensen van vlees en bloed weliswaar, maar met een mentale kern van graniet waarin een begrip als ‘opgeven’ niet voorkomt. Het moet hetzelfde graniet zijn waarvan hier de herbergen en hun uitbaters zijn opgetrokken. Gebouwen met metersdikke muren en dubbelgesmede traliewerken zijn het. Met spanten en draagbalken van eeuwenoud eiken, ooit gerooid in de oerbossen die hier het land bedekten. 

En stel je dan de eigenaren eens voor. Meestal een echtpaar. Galiciërs. Breed gebouwd. Acht eeuwen lang stroomde hier een stoet van vrome pelgrims door de streek. Uit werkelijk alle windstreken kwamen ze naar Santiago. En hier lieten deze pelgrims, in een vergeeflijk moment van zwakte natuurlijk, hun genetisch materiaal achter. Uit deze smeltkroes moet de Galiciër ontstaan zijn. Vrijmoedig en zonder achterdocht treedt hij iedereen tegemoet. In elke vreemdeling herkent hij een voorvader. Zijn gastvrijheid is groot en hij maakt het je graag naar de zin.  

De meeste herbergen worden regelmatig aangepast aan de eisen der tijd, maar een enkeling doet aan geen enkele mode mee. Zo’n herberg vind je in het dorpje Brea. De waardin, vijfendertig jaar oud, een brede matrone, is er de baas van een ongekende Augiusstal. Van opruimen of schoonmaken heeft ze geen verstand, maar ze kan koken! Onder een zoldering vol drogende hammen staan de heerlijkste paella’s te wachten op gulzige klanten en de tortilla’s zijn van een onvergetelijke smaakrijkdom. De wijn komt ter tafel in beduimelde kroezen en doet je de grenzeloze smoezeligheid van dit plattelandsetablissement met gemak vergeten. Hier word je bediend met oprechte vriendelijkheid en levensvreugde! Hier komt de authenticiteit van een pelgrimsweg waarlijk tot zijn recht. Je laat wat los, maar je krijgt er veel voor terug.  De wereld is een schouwtoneel. Dit mochten we met graagte ondergaan. 

Enfin, we zijn nog maar zes uur gaans van de kathedraal en zouden dat morgen kunnen afhandelen. Maar zo gaan we dat dus niet doen. We landen morgen op Monte do Gozo, een heuvel boven Santiago, vanwaar we de kathedraal al kunnen zien liggen. Overmorgen, in alle vroegte, dalen we dan af naar de stad. De straatveger zal er dan nog zijn ronde doen, een kar ratelt er over de keien, de heraut blaast er zijn schalmei. En wij, wij zullen meestromen op de golf van emotie, de liefde, die de devote menigte vanuit al die windstreken naar de pelgrimsmis beweegt. 

Sjaak (beraadt zich op intreding in een klooster) 

10 Reacties

  1. Jan Goedhart:
    28 mei 2018
    Geef me een seintje voor de inwijding. Ik kom zingen
  2. Ineke Wenting:
    28 mei 2018
    Prachtig verteld weer! Na je 2e camino kun je zo intreden😂 Succes!
  3. Dick:
    28 mei 2018
    Toch wel een Trappistenklooster Sjaak.🍺
  4. Hesther:
    29 mei 2018
    Ja, Jan Goedhart, ik doe mee, een mooi pelgrimsduet..;-)
    Sjaakmans, ik ben trot op je, én op Jenny, geniet van deze 'bijna-klaar-klus' Kus..
  5. Ben:
    29 mei 2018
    Tja, is inderdaad slecht geregeld, t is alsof Tom Dumoulin in de Giro alleen maar de laatste etappe hoeft te trappen en dan ook nog kan overwinnen.
  6. Harry Meussen:
    29 mei 2018
    Sjaak: bezin voor je er aan begint: denk aan de de drie geloftes. Die van de armoede lijkt me - jou als asceet herkennende - geen probleem. Maar dan die van gehoorzaamheid....... zeg maar 'Dag' tegen de vrije vogel in je die een kleine 3000 kilometer door Europa wil fietsen. Nee dat wordt onkruid wieden in de kloostertuin. Maar dan de gelofte van kuisheid........ wat betekent dat voor Jenny? Kun je haar dat aandoen; kun je haar dat niet meer aandoen????
  7. Nico en Ge Tine:
    29 mei 2018
    Twee Camino's in twee maanden, ik denk dat er niet veel pelgrimgangers je dat nadoen. Wel getuigt het van veel doorzettingsvermogen en is voor ons inspirerend. We moeten nu voortaan wel je reisverhalen missen.
  8. Ula:
    29 mei 2018
    Dag Sjaak,
    Je hebt veel doorzettingsvermogen ,maar...dat klooster in treden zou niet lukken.
    De laatste loodjes naar de finish , voor jou de tweede keer ,hoe fantastisch moet dat zijn 👍
  9. Piotr:
    29 mei 2018
    Ik heb een plaatsje voor je geregeld in het Capuzijnen klooster te Megen.
    Je kan eerst enkele weken proefdraaien.
    Het is een mooi klooster en ze houden ook van wijn (weet ik uit ervaring)
    Of het een goed idee is betwijfel ik, maar ik respecteer jou sterke wil.
    Ik zal je daar een keer per jaar een weekend bezoeken tijdens het kloosterweekend.
  10. Ralph:
    30 mei 2018
    Maestro jij het Klooster in? Dat is toch meer afzien dan je de laatste drie weken heb gedaan?
    Zou zeggen drink voordat je bezint