Dichtbij

18 mei 2018 - Utrecht, Nederland


Langzamerhand begin ik steeds meer ‘ onderweg’ te zijn. Een reiziger te zijn. Zonder vaste woon- of verblijfplaats. Een zwerver... En dus van God los? Nee, niet van God los... 
Normen en waarden hebben een fatsoenlijk mens van me gemaakt. Zeden en gewoonten maakten bijvoorbeeld dat ik nooit iets op straat gooi. Het móet in een daartoe bestemde bak. Of zak. 
En daar stond ik dus, bij het Cruz de Ferro. Op de top van een berg. Waar iedere pelgrim iets persoonlijks laat slingeren. Vijftienhonderd meter omhoog gefietst. En dan ontdekken dat je niet zomaar iets in de vrije natuur kan achterlaten. Ja, als ik écht nodig moet, dan lukt het wel, maar zomaar? Enfin, de zorgvuldig geprepareerde noordzeeschelp die ik bij me had om daar, bij het Cruz achter te laten, die hangt nog steeds aan mijn stuur. 
Het werd een mooie rit vandaag. Langs steden en dorpen. Maar immer omhoog. Met in de verte de toppen van de Teleno. Met sneeuw bedekt. Verblijfplaats van onbenoemde goden, symbool van een oppermachtige natuur. Plek om van weg te blijven. Ook de wandelpelgrim van vandaag ondervindt dagenlang de mystieke kracht van dit vóór hem liggend gebergte. En wordt nederig. 
De wielrijder, hoe intrigerend, put er kracht en moed uit. En wenst dit dreigend gebergte zo snel mogelijk te passeren. Te overwinnen.  
Uiteindelijk, na een oneindiglange afdaling vinden wandelaars en fietsers elkaar terug in eeuwenoude pelgrimsoorden als Ponteferrada of Villafranca. De wandelaars uitgeput vanwege urenlang neerdalen, de fietsers opgewonden omdat ze een angstwekkend snelle afdaling overleefd hebben. 
Ponteferrada is vandaagdedag een geweldige stad. Modern en met een jonge bevolking. Met een grote universiteit. En veel industrie. 
Maar vijfentwintig kilometer verderop ligt Villafranca, ooit even belangrijk, weg te kwijnen. Gammele stadspaleizen aan de Calle Major, kerken en kloosters, het houdt niet op,... Maar glorie vergaat. En tot stof zal alles ooit wederkeren.
Met, morgen, zo’n dertig kilometer te gaan, en een duizend hoogtemeters erbij, moet het  mogelijk zijn dat ik bij een zekere, maar nog niet bepaalde, samenkomst van wegen, het pad van mijn geliefde echtgenote Jenny kruis. Zij is ook onderweg naar Santiago, maar omdat ik wat moderner ben zit ik op de fiets en gaat zij te voet. 
Als ons pad zich niet toevallig kruist, en mijn bronstige kruisvaardersroep haar niet als een mokerend geurspoor treft, dan vinden we elkaar, als het niet anders kan, terug aan de rivier Oss. We hebben afgesproken onder de brug. De brug met de acht bogen. Zeven bogen, één voor elke dag van de week. Maar de achtste boog, die is er voor ons. Voor de verwondering, de vernieuwing, voor eeuwig.
Sjaak (romantische bui)  

 

Foto’s

8 Reacties

  1. Ineke Wenting:
    19 mei 2018
    Een geweldige dag gewenst vanuit Canada
  2. Ed:
    19 mei 2018
    Ik kan niet wachten op de apotheose, die bij deze parallelle pelgrimsperikelen al ruim vóór Santiago de Compostella plaatsvindt!
  3. Astrid:
    19 mei 2018
    Geniet van het weerzien; niet vergeten daarna nog door te fietsen naar Santiago
  4. Hesther:
    19 mei 2018
    Ik sluit me graag aan bij de woorden van Ed hierboven

    :-)
  5. Ula:
    19 mei 2018
    Nou Sjaak,ik ben erg benieuwd waar je Jenny bent tegen gekomen en hoe was de weerzien naar de volle 5 weken .
    Groetjes !
  6. Nico:
    19 mei 2018
    Sjaak, Ik blijf geregeld je blog lezen sinds we elkaar tegen kwamen en vind het gewoon prachtig hoe je alles beschrijft. Ik zit nu te wachten in de luchthaven van Santiago om huiswaarts te keren. Cruz de Ferro heb ik bij 1°C en met sneeuwregen doorstaan, terwijl de volgende dag de Alto de Poio met zonnig weer en 16°C heb doorworsteld. Geniet ervan om je echtgenote terug te zien. Voor mij is dit deze avond. Geniet verder van jullie tocht en probeer tot in Fisterra te rijden. Is toch nog een kers op de taart.
    Mvg van Nico, die er toch iets langer dan 2 dagen heeft over gedaan (wat jij voorspelde), want de weg er naartoe is belangrijker dan het einddoel.
  7. Piotr:
    19 mei 2018
    "VALE EL DESVIO"
    UNA INVITACION DISCRETA de JENNY............
    Y PROMETEDORA

    Wij kijken uit naar je verhaal over de ontmoeting met Jenny (waar en hoe en foto's) of heb je daar geen tijd voor vanavond????
    Wederom mooie foto's, jij ziet er uit als een jonge god met je slanke torso. Hoe doe je dat toch?
    Geniet samen van jullie verdere tocht
    aller goeds
  8. Nelleke:
    19 mei 2018
    Ik sluit me bij de vorige sprekers aan!
    Ben supertrots op je! Liefs & kus