Italië

5 april 2019 - Varenna, Italië

Lieve lezers,

Mét dat ik vanochtend de raamluiken van mijn kamer opengooide, kwam er gelijk een flinke kluit natte sneeuw uit de sponning naar binnen waaien. Daar had ik niet op gerekend, want ik was gisteren in slaap gevallen bij het zware gekletter van een vette regenbui op het zinken afdak onder mijn raam. Er was een dikke decimeter witte drab blijven liggen en de lucht was inmiddels strakblauw. En het woei gemeen koud naar binnen. Ik keek het met vreugde aan. Eindelijk kon ik de speciaal door en voor mijzelf  ontworpen frogshoes aan. Groene zeildoeken overschoenen die elk soort weer aankunnen, lekker warm zitten en zonder veel geworstel kunnen worden aangetrokken. Het ziet er niet uit, maar dat geeft niet omdat er hier toch niemand is die mij kent...

Het fietspad dat langs de rivier door het hele dal over tachtig kilometer naar beneden loopt, was de eerste dertig kilometer niet te befietsen vanwege de dikke sneeuwpap. Dus fietste ik over de drukke hoofdweg die schoongeschoven was. Maar die daarmee ook smaller was. En zonder uitwijkmogelijkheid. Spannend, vooral bij lange vrachtwagencombinaties die eerst voor je afgeremd hebben. Die komen dan met veel motorgeraas en tergend langzaam aan je voorbijrollen met hun ontelbaar vele, meedogenloos spatterende zwarte wielen. Nee, dan kan je beter zo’n onverschillige wegpiraat hebben die met negentig per uur op een halve meter langs je heen raast. Geen tijd om te schrikken, wel zo fijn. 

Wat lager in het dal verdween de sneeuw en kon ik het fietspad weer volgen dat, net als bij de Rijn in Zwitserland, de rivierdijk volgt. Dit keer had ik geen tegenwind en liep de dijk ook nog eens een vleugje af. Tweehonderd meter op tachtig kilometer maakt een kwart procentje. Het is niet veel, maar wel veel meer dan je tegenwoordig voor je spaargeld krijgt. Dus voelde ik het toch!

En toen was er ineens het Comomeer. Het begint vanuit het noorden met wat suffe dorpjes maar na een poosje beginnen de dorpjes allure te krijgen en worden het badplaatsen. Tegen de rotswanden zijn glorierijke herenhuizen en protserige paleizen gebouwd, die weliswaar oud zijn, maar meestal erg goed onderhouden. Met weelderige tuinen en kleurige hagen. Een lust voor het oog en voor het hart. De dorpjes zijn eeuwenoud. Met smalle steegjes, minihaventjes, leuke winkeltjes, barretjes, een oude kerk en een kasteel..., nou ja, van alles dus. Het is nog lekker rustig nu. In de zomer loop je er over bezwete hoofden, maar nu, vanavond, slenterde ik er ongehinderd rond. In Varenna. Een plaatsje aan de oostkant. 

Morgenochtend maak ik met de veerpont een oversteek naar Bellagio om vervolgens door te zakken in de richting van Bergamo en Brescia. Dan heb ik de drieduizenders achter me liggen en komt de Povlakte langzamerhand in zicht. Dit is helemaal Italië! 

Arrivederci, Sjaak

P.S. Bedankt voor jullie vele reacties. Ik reageer er niet op, omdat ik anders niet meer aan fietsen toe kom, maar weet vooral dat ik er erg van geniet!!!

Foto’s

11 Reacties

  1. Yvon:
    6 april 2019
    En iedereen geniet van jou prachtige verhalen! Blijf genieten! Groetjes
  2. Henk:
    6 april 2019
    Doe voorzichtig in de sneeuw man. Langzaam maar zeker ben ik aan het bijkomen van ons Oberstdorf avontuur. Over 9 mdn moet m'n arm weer helemaal okay zijn, klaar voor de volgende wintersport. Blijf overeind!!! Ciao
  3. Irma van Dalen:
    6 april 2019
    Hé Bikkel, wat dacht je ervan om met de fiets, door berg en dal, koude en sneeuw, een ijsje te gaan halen in Italië? Tuurlijk!
  4. Ben:
    6 april 2019
    Ik, zou bijna zeggen, had je snowboard maar meegenomen, maar jij moet op de pedalen, mooi plaatjes en verhalen. Groet vanuit een regenachtig Schoonrewoerd.
  5. Tineke van Meer:
    6 april 2019
    Van de lente hier de alpenwinter in en nu, opnieuw, van het italiaanse voorjaar genieten. Prachtige beelden, geniet mee!
  6. Jan en Mo De waard:
    6 april 2019
    Ciao ragazzo Traiecti! Che goia leggere le tue storie! Non dimenticare di mangiare bene! Dat is goed voor de benen.
  7. Piotr:
    6 april 2019
    Hoi Sjaak,
    Oef, de 1.000 km aangetikt.
    De sneeuw is mooi als plaatje, maar niet als je moet fietsen.
    Hopelijk wordt het in de Po vlakte beter weer met een zonnetje en geen tegenwind.
    De oversteek met de veerpont lees ik vanavond wel.
    Vanuit mijn luie stoel volg ik verder je fietstocht en van mijn punt uit gezien is het een makkie. Maar zo denk ik over veel dingen die ik zelf niet hoef te doen: Hoe moeilijk kan het zijn.
    Ik support je, goede reis.

    fiets ze.
  8. Marion en Johan:
    6 april 2019
    Hoi Sjaak,
    We genieten zo van je prachtige verhalen. Zo mooi geschreven alsof we het zelf fietsen :)) Een prachtig plekje Bellagio!
  9. Ralph:
    7 april 2019
    ola Maestro,
    Weer genoten van je avonturen langs die grote truckers met kromme tenen. Jij had ze in ieder geval groen in gepakt. En dat allemaal uit je Douwe Dabbert knapzak ben benieuwd wat je er nog meer uit tovert. 🚴🏾‍♂️
  10. Astrid:
    13 april 2019
    Herkenbaar dat reageren niet altijd lukt; wij hebben onze Nederlandse vrienden, familie, collega's en buren. Maar hier in Iran krijgen we er nieuwe vrienden bij. En iedereen is even betrokken
  11. Michiel:
    19 april 2019
    "Het is niet veel, maar wel veel meer dan je tegenwoordig voor je spaargeld krijgt. Dus voelde ik het toch!"

    Hahaha