Pelgrim

20 mei 2018 - Paradela, Spanje

Beste vrienden, 

Echte pelgrims versagen niet. De opdracht is ze heilig. Dat geldt ook voor Jenny en voor mij. Natuurlijk was het makkelijk geweest om nu, na onze hereniging, het pelgrimsstafje er bij neer te gooien en af te reizen naar de Balearen. Waar het óók lekker weer is... Maar nee, wij hielden standvastig ons doel voor ogen. Santiago de Compostela, daar moeten we zijn. 

Vandaar dus, dat we vanochtend op dezelfde Romeinse keien waar we ons gisteren zo ontroerend herenigden, alweer afscheid namen. Niet alleen van elkaar, maar ook van Jenny’s zus Petra. Zij vergezelde Jenny de afgelopen periode.  En stond haar bij op momenten dat men op het pelgrimspad gewichtige keuzes moet maken. Zo kan het kiezen van een verkeerde afslag de mens zomaar een paar uur zweterig klauterwerk kosten. 

De moderne fietser heeft het tegenwoordig een stuk makkelijker. Die heeft zijn Mia. Ik heb met dit robotje inmiddels zo’n prettige relatie opgebouwd dat verkeerd rijden een gedeelde vreugde is geworden. Ze lacht me kirrend uit. En ik fiets in een willekeurige dorpskern net zo lang rondjes tot het haar behaagt mij de goede afslag aan te geven. Waarop ik welgemoed verder trek. Deep learning, noemt men dat geloof ik.   

De laatste dagen, in het zicht van het einddoel, wordt de route eenvoudiger. Soms staat Santiago al aangegeven en vaak wijst een stroom van pelgrims, allemaal met de neus dezelfde kant op, me ook de weg. Want langzaamaan wordt het drukker. De stoet zwelt aan. Fietsers blijven een uitzondering. Ik schat nog steeds zo één op honderd. De dorpen waar we doorheen trekken worden steeds levendiger, met veel barretjes, winkeltjes, herbergen, lome honden en rustende pelgrims. 

Op trajecten waar mijn route afwijkt van die van de wandelaars is het stil. Superstil. De wegen zijn verlaten. En de dorpen ook. Een auto hoor je al van heel ver aankomen. Het zijn de vogels, het is je ademhaling, of de rijwind die de stilte verbreekt. Het contrast met de wandelroute is groot. Soms weet ik niet waar ik bij wil horen  

Het traject is erg heuvelachtig geworden. En zal dat blijven tot Santiago. Een pittige klim van een paar kilometer wordt steevast onderbroken door een steile afdaling die maar eventjes duurt. Waardoor je gevoelsmatig vooral aan het stijgen bent. 

Ik kwam langs een kerkje, ik dacht in Hospital de Condesa,  waar in dat verre, grijze verleden, waarin eenieder de Heere nog vreesde, de al te zieke, stervende pelgrims door een heilig poortje gedragen werden. Dan hoefden ze niet meer die laatste zware kilometers naar Santiago af te leggen. Ze konden daar dan met een rustig geweten sterven. Van deze mogelijkheid werd veel gebruik gemaakt, gezien het grote aantal pelgrimsgraven dat daar gevonden is.   

Ik heb nog twee dagetappes te gaan door het verbijsterend mooie landschap van Galicië. De gebouwen in zware natuursteen. Veel leisteen en graniet. Nog maar weinig metselwerk. De daken vaak gedekt met enorme leien. Eeuwenoude bomen op verlaten dorpspleinen. Soms een cypres. Klaterende beken. Overal! Onverwachte rotspartijen. Ravijnen, afgewisseld met lieflijke weiden, door veldbloemen in felle kleuren gezet. Berghellingen, in paarse heide gehuld. En afgewisseld door muren van gouden brem... 

Nog twee dagen zal ik als onbekommerd pedaalridder door dit landschap dwalen. En dan zal ik in Santiago zijn. 

de beste groeten van Sjaak. (Pelgrim)

Foto’s

8 Reacties

  1. Hesther:
    21 mei 2018
    Nog twee dagen, en dan vallen wij als jouw trouwe volgers, in een gat. Want dan heb je je doel bereikt. Hoe moet dat nou? Geen steevast pingeltje meer als we nèt bijna in slaap vallen vanuit de mobiel. Yess.. toch nog even Sjaak zijn verhaaltje voor het slapen gaan lezen. Wat zal ik dat gaan missen. Lieve man, stiekem hoop ik dat jouw kirrende computertje een keer een fout maakt. Een dagje langer verhaaltjes van Sjaak.
    Maar nee hoor, in alle oprechtheid, veel succes en sterke benen gewenst bij deze laatste pelgrimsloodjes!
    Hesther (in een sentimentele bui)
  2. Alfred Balkema:
    21 mei 2018
    Succes bij het laatste deel van je mooie tocht. Je hebt ons op een indrukwekkende manier verslag gedaan van je ervaringen.
  3. Yvon:
    21 mei 2018
    Heel veel mooie momenten de laatste dagen.als eenzame fietser👍
  4. Ula:
    21 mei 2018
    Hoi Sjaak,
    Doe je best en fietst goed door zodat je snel Jenny kan vergezellen !
    Straks wordt het dus gecombineerde verslag van jullie beide samen ,leuk !
    Wij wachten met spanning af !
  5. Tineke van Meer:
    21 mei 2018
    Ga door met deze laatste dagenieuws te beleven met al je vezels!
  6. Piotr:
    21 mei 2018
    Wederom fietste ik, tijdens het lezen van je verhaal, met je mee. Werd meegezogen in je beschrijving als ware ik erbij. De ware schrijver lukt het om de lezer mee te nemen in het verhaal.
    Gisteren een concert in "La Chapelle Saint Jean" van Danz'Elles, acht prachtige dames "een ode over d'amour bien sur" bijgewoond. Onwillekeurig dacht ik aan jou en Jenny en natuurlijk aan jou fabuleuze zangstem.
    Noch een dag fietsen, geniet ervan.
  7. Mariëtte Hilhorst:
    21 mei 2018
    Dag Sjaak ik zal je verhaaltjes straks missen. Je bood mij een venster op wat komen gaat. Soms
    geruststelling, vaak een vette glimlach. Ik ben nu 2 weken onderweg en heb nog een hele tijd te gaan. Ik wens je vast een hele mooie aankomst en een mooie hereniging met jouw Jenny.
  8. Ralph:
    23 mei 2018
    Fijn om even herenigd Te zijn want je ziet elkaar weer heel snel toch ? Op de pedalen en tot je volgend verhaal