De Povlakte

7 april 2019 - Isorella, Italië

Beste vrienden,

Ik had geen wekker nodig vanochtend. De Bergamoos wordt, zo lijkt het, op zondagochtend om acht uur pastoraal uit zijn bed gebeierd door het gezamenlijk klokkenspel van alle kerken in de stad. En dat zijn er wel een paar!! Opstaan en wegwezen dus. 

De berg waar Bergamo tegenaan ligt is nog maar het laatste kleine teentje aan de voet van een hele grote Alpenreus. En daarna wordt de aarde plat. Heel plat. Zoals wij Nederlanders de aarde zo goed kennen. Samen met de zware bewolking van vandaag, en de schrale temperaturen, vroeg ik me dan ook, al fietsend, af wat ik daar nou deed. Fietsen tussen greppels en weilanden met her en der een kerktorentje... Zo ver van huis en toch zo bekend. En toen het in de loop van de middag ook nog oudhollands begon te plenzen was ik er wel effe klaar mee. Dáár ben ik niet voor onderweg. Ik wil zon!! En ik hoorde, o ironie, dat ik daar vandaag beter voor thuis had kunnen zijn. Maar goed, de pellegrim moet lijden nietwaar? En dat deed hij vandaag.

Ik ben gestrand in het dorpje Isorella. Eigenlijk meer aangespoeld.  En compleet verregend. Dankzij een loeiende verwarming op mijn kamer is alles alweer droog en zelf lig ik nu bij te komen onder een paar ouderwets dikke dekens. Isorella is een mooie naam voor een dorp, maar wel jammer dat de eetgelegenheden dicht zijn. Gelukkig heb ik noodrantsoenen bij me. Die zijn nu op.  Ik hoef niet hongerig naar bed.

Ik ben nog maar een halve dag fietsen van Brescello vandaan. Brescello, het dorp van don Camillo en Peppone. Mijn favoriete dorp aan de Po. Aan die grote, donkere, traagstromende rivier. Daar waar de winters onbarmhartig koud kunnen zijn. En de zomers oneindig lang. En van een verzengende hitte. Dit dorp stond model in de ontroerende, maar soms ook verbijsterende verhalen die Giovanni Guareschi schreef over de strijd tussen don Camillo, de dorpspastoor en Peppone, de communistische burgemeester van het dorp. Jenny kent mijn passie voor beide heren als geen ander. Alles wat door Guareschi over don Camillo en de zijnen is geschreven, staat aan het hoofdeinde van mijn bed voor het dagelijks grijpen. Ik heb nu zelfs een studie-exemplaar in het Italiaans van haar gekregen. Ik ken de verhalen, dus ik kom er een eind mee.

Het is dan ook een beetje een bedevaart voor me. Ik bewonder de schrijfstijl van Guareschi enorm en de beelden die hij met zijn pen bij me oproept zijn onvergetelijk onweerstaanbaar. Ze moeten nu ook maar eens echt worden beleefd, vind ik, aan de werkelijkheid worden getoetst. De ware, harde werkelijkheid is natuurlijk, dat het hele dorp allang ramptoeristisch verramsjt is door liefhebbers zoals ik en ook nog eens tot het uiterste uitgebaat wordt. De droombeelden die ik al jaren koester, zullen morgen, vrees ik, ruw uiteenspatten en ik zal jullie uitgebreid met mijn klaagzang moeten vermoeien. Ik bid bij voorbaat om clementie. En de Heer, díe bewuste Heer aan het kruis met wie don Camillo soms interessante gesprekken voert, die Heer bid ik om beter weer!! 

Sjaak (tussen hoop en vrees)

Foto’s

9 Reacties

  1. Ineke Wenting:
    7 april 2019
    Gewoon doorgaan Sjaak, die zogenaamde zomer in Nederland duurt altijd maar kort, in Italië gaat hij gauw beginnen, iets zuidelijker! Dus gewoon doortrappen. Hopelijk beleef je morgen toch iets bijzonders!! Mijn hartelijke groeten aan de pratende Christus. Die kunnen we best gebruiken....
  2. Luca:
    7 april 2019
    De groeten aan Brescello, morgen . Aan la mamma, als je haar toevallig ontmoet. En aan iedereen, ze zijn toch mijn verleden
  3. Jeanne:
    8 april 2019
    Wij keken vroeger ook met het hele gezin naar don Camillo. Ik zie hem in gedachten met grote passen op zijn enorme schoenen boos rond struinde. Veel plezier morgen!
  4. Alfred Balkema:
    8 april 2019
    Wat mooien beeldend geschreven Sjaak
  5. Ralph:
    8 april 2019
    OLa Maestro,
    Verras ons maar met wat je allemaal mee maakt met deze Heren was voor mijn tijd nml. En klaag maar zo veel je wilt, verpakt het en gooi het over de schutting. Als Utrechter mag dat , kan dat , doen we dat. En door ( op weg naar mooie avonturen en beleest terug komen)
    Ciao
  6. Ula:
    8 april 2019
    Hoi Sjaak,
    Volgens de berichten hier in het nieuws staat de water in de rivier Po erg laag ,heb jij nou even pech dat ze water vullen op moment dat jij daar fietst ! 😂
    Bijzondere verhalen van je ,zo leer ik wel nog van je tocht .
    Mooie weer gewenst 🌈🌞
  7. \Wouter:
    8 april 2019
    Onverschrokken Sjaak, terwijl wij ons hier al dagenlang lang tegoed doen aan fraai lenteweer, proberen we met jouw ontberingen mee te leven, hetgeen derhalve niet makkelijk is. Echter, alles om heen wijst op jou en je koene onderneming. Neem het verhaal van Tannhaüser, de opera van Wagner die deze week in Amsterdam wordt uitgevoerd. Ken je het verhaal? Het gaat over een minnezanger die op een zangwedstrijd een al te uitbundig lied op de lijfelijke liefde heeft aangeheven en vervolgens als pelgrim naar Rome gaat om boete te doen en verlossing te krijgen van de Paus. Die krijgt hij overigens niet, echter weer thuisgekomen biedt zijn vrome vriendin Elisabeth haar leven als zoenoffer aan God aan, wat hem uiteindelijk toch verlossing brengt....Avé!
  8. Arnold van Dijk:
    8 april 2019
    Er schijnt een antifoon te bestaan, getiteld: Vade Satana! (Ga weg, Satan). Iets voor jou om te zingen tijdens de volgende plensbui?
  9. Piotr:
    8 april 2019
    Hoi Sjaak,

    Het zit niet mee, eerst sneeuw en nu water. Fietst natuurlijk niet fijn, behalve als je een waterfiets hebt. Snap er niets van, als ik in Italie ben is het mooi weer, maar ja de Povlakte. Het woord alleen al.
    Maar naar regen komt zonneschijn en hopelijk snel.
    Sterkte...

    fiets ze.