Het vervolg

23 mei 2018 - Portomarin, Spanje

 Amigos, 

 De rij met boetelingen was lang. Hij slingerde zich langdurig door het gebouw van de hoofdinquisiteur om te eindigen in een achter het edificio liggend rosarium. Deemoedig sloot ik me aan, achter in de rij, bereid om de meest indiscrete vragen met open vizier te beantwoorden. 

Na enkele uren stond ik opeens vooraan. Mijn beurt.  De zoemer ging... Ik werd verwacht aan balie dertien. Niet echt een opsteker. Schuchter boog ik me over de hoge leuning. Met links en rechts, tot ver achter in de slecht verlichte zaal, mijn medepelgrims. Ik leverde mijn Credencial, mijn stempelkaart in. In gespannen afwachting stond ik daar, wachtend op een verlossend woord.  

Voorzichtig wendde ik mijn blik naar de gevreesde ondervrager. Deze viel alleszins mee. Het bleek een goedlachse vrouw die het leuk vond dat ik wat Spaans brabbelde en die vooral geinteresseerd was in het aantal kilometers die ik voor de goede zaak had afgelegd. Kennelijk gaf ik met 2640 kilometer precies het goede antwoord want ze begon onmiddellijk en in een onverbeterbaar Galicisch schoonschrift mijn diploma en mijn ‘Compostela’ uit te schrijven. 

Na betaling van enkele euro’s en met gepaste trots en gesteven schouders verliet ik het Gerechtsgebouw. Om er vervolgens meteen weer in terug te keren want ook de Nederlandse ‘huiskamer’ is er gevestigd. Het was leuk om even wat bij te praten met andere pelgrims. Ieders verhaal is anders, maar toch blijk je heel veel met elkaar te kunnen delen!  

Vervolgens bracht ik een flink deel van de middag door op busstations en in bussen. Converserend in alle mij bekende wereldtalen met pelgrims uit alle windstreken. Bepaald niet ongezellig! Feitelijk heb ik vandaag urenlang met todo el mundo gesproken. De Camino verbindt.  

Mijn volgend doel voor vandaag was Jenny terug te vinden. Ergens, in de slenken van het gebergte dat Galicië scheidt van Castillië en Leon moest ze te vinden zijn. En uiteindelijk vond ik haar in redelijke staat, ze had een serieuze klauterdag achter de rug, terug in het dorpje Portomarin, een goeie honderd kilometer van Santiago. Dat wordt morgen vast een korte etappe...

Dit mooie dorpje Portomarin, met een indrukwekkend oprijzende vroegromaanse kerk en winkelstraten met schaduwrijke arcades, is ruim een halve eeuw geleden in zijn geheel afgebroken en vijftig meter hoger weer opgebouwd vanwege de aanleg van een stuwmeer. De jaarlijks aanzwellende pelgrimsstroom heeft er een welvarende gemeenschap van gemaakt.  

Samen hebben we bij de Italiaan gegeten. En gedronken. En daarna zijn we naar onze comfortabele pelgrimskamer afgedaald. Alwaar we bezig gingen onze blogs te componeren.  Wie wil weten hoe Jenny deze dag ervaren heeft kan even kijken op:  Jennyipenburg.reislogger.nl   

Vanaf morgen wandel ik met Jenny mee. Ze heeft nog een etappe of zes voor de boeg. Dan staat ze, net als ik vandaag, voor de scherprechter. Maar gelukkig kletst ze óók een aardig mondje Spaans en als ik haar nou het goeie aantal kilometers influister, dan hangen er volgende maand gewoon twee vers ingelijste hemelse entrada’s para paraiso bij ons aan de muur. 

Met een (aldus) paradijselijke groet, Sjaak

8 Reacties

  1. Ralph:
    23 mei 2018
    Aaah geen reisblog meer of kunnen we in de toekomst nog andere mooie verhalen van je verwachtten 🤔.
    Nogmaals dank dat ik deel genoot mocht zijn van deze mooie prestatie.
    Liefs Ralph
  2. Yvonne Boschman:
    23 mei 2018
    Sjaak, proficiat met deze wereldse prestatie, mocht de tijd daar zijn dan kun jij met een gerust hart bij Petrus aan de hemelpoort kloppen, hij zal jouw met open armen ontvangen. En morgen een mooie start om samen met Jenny, de laatste etappes van haar pelgrim tocht te voltooien, eens zien of jij ook zo goed uit de voeten kunt zoals Jenny tot nu toe gedaan heeft, klasse.
  3. Ula:
    24 mei 2018
    Dag Sjaak, die mooie diploma Compostela zou ik graag willen zien en natuurlijk jouw waardevolle stempelkaart / of moest je inleveren ? /
    Nou fijn dat je nu met Jenny bent ,gezellig voor haar en jou .
    Geniet van het mooie tocht ,toch iets anders dan op de fiets en je ziet nog meer van de omgeving .
    Groetjes
  4. Peter:
    24 mei 2018
    Terecht trots op je diploma "Compostela".
    Vanaf vandaag een impressie van een dag vanuit twee verschillende oogpunten, niet afkijken bij elkaar hoor.
    Ik blijf de twee reisblog volgen.
  5. Henk:
    24 mei 2018
    Proficiat!!! Wat een prestatie. Diep respect heb je bij menig lezer afgedwongen. En ik schaar me onder één van hen. Fijne tijd samen met Jenny bij de wandel etappes.
  6. HB TE U:
    25 mei 2018
    Top gedaan ouwe🧙‍♂️, weer een mooie 🎉prestatie van jullie👍🏼, geniet er nog even van samen 🕺💃🏻☀️
  7. Nelleke:
    25 mei 2018
    Jeetje Sjaak ik ben toch erg onder de indruk van je prestatie en weer terug om met Jenny samen te zijn. Je ‘loopt’ dus echt met Jenny. Veel plezier samen. Liefs v Schiermonnikoog
  8. Jan:
    25 mei 2018
    Pelgrim Sjaak. Als trouwe volgeling van deze meesterlijk pelgrim ben ik nu toch teleurgesteld. Ik miste je reisverhaal waarin jij de ontberingen die jij je getroost om toch uiteindelijk de hemelpoort bij Petrus te mogen passeren, beschrijft. Wat blijk nu. Ben jij je te buiten gegaan aan allerlei aardse geneugten en heb ji je de wijn te goed laten smaken waardoor jij je volgelingen, die heb je nl inmiddels, niet op de hoogte hebt kunnen stellen van je moedige en mannelijke onderneming. Ik ben benieuwd hoe Petrus daar op zal reageren. Hij zal je op zijn minst vermanend toespreken. Verwaarloos nooit je volgelingen. Een gewaarschuwd mens telt voor twee makker.