contrasten

17 mei 2018 - Utrecht, Nederland

Beste vrienden, 
De afgelopen nacht heb ik geslapen op de pelgrimsplek der pelgrimsplekken! In het voormalig voorportaal van de tot ruïne vervallen kloosterkerk in st. Anton. Vijfentwintig kilometer voorbij Burgos. Heel vroeger ook een Leprahuis. Geen gas, geen warm water en geen licht. Met, voor over je slaapzak, wat extra dekens. 
Nou, dat was wel nodig want het was rond het vriespunt toen ik, barrevoets en diep in de nacht, eventjes moest plassen op het gemeenschappelijk toilet dat, wel zo hygienisch, aan de andere kant van de kerkruïne is gesitueerd. 
Struikelend over grafzerk, een vergeten missaal en een plastic gieter hinkelde ik me naar mijn doel. Scherpe kiezels hadden van mijn voetzolen alreeds een legpuzzel gemaakt. Ik koos ervoor om, hoe onmánnelijk, even op de pot plaats te nemen. Een aangenaam gevoel van verlichting werd vervolgens, zoals we dat allemaal zo goed kennen, mijn deel. Rillend en met ingehouden adem keek ik naar omhoog. Wat moet je anders op zo’n pot, nietwaar? Scrotum en piemel waren inmiddels al naar de vergetelheid gekrompen.  
Het hemelgewelf, met zijn miljarden sterren openbaarde zich in alle kracht en verlichtte, diffuus, de gotische geveldelen van het koor die zich, tot twintig meter hoog boven me verhieven. De werkelijkheid werd een droom! De droom was van een naakte echtheid. Verdomme, wat was het koud! Ik moest nog wel een paar uur naar bed!
Om zeven uur zat iedereen kleumend aan het ontbijt. En het werd gezellig. Ik had nog tijd om wat uitgemergelde fietsonderdelen met afgewerkte olijfolie te smeren en toen moest ik toch echt vertrekken. 
Mensen die de Camino gelopen hebben herkennen het: de vriendschappen van één avond. Gecontinueerd door latere, toevallige ontmoetingen. En Ik heb al leuke fietsvrienden. Een Duits echtpaar. En een Italiaan. Eens in de twee dagen kom ik ze tegen. We delen wat woorden. Of een stuk chocolade. ‘ Tot ziens’ , zeggen we. Want inmiddels weten we al dat de Camino niemand loslaat. 
Vandaag heb ik me 170 kilometer door de wind laten voortjagen. Over de Spaanse hoogvlakten. Met pelgrims allerwege. Soms heb je last van ze. Dan lopen ze, hoogmediterend, voor je wielen. Omdat bellen of vloeken dan niet helpt, ze zitten allemaal in de zen-sfeer, heb ik daarvoor de roep van de bronstige stier ontwikkeld. Lieden van allerlei kunne, zelfs de genderneutrale, springen gezwind in de berm wanneer ik deze bronst ten gehore breng. Zo zie je dat wat zangles en een zekere aanleg best wel enig nut kunnen hebben. 
Beste vrienden, ik laat het hierbij. Leon is Schitterend. De kathedraal is, ik heb hem alleen nog maar vanbuiten gezien, overweldigend. Zóveel kennis en vakmanschap. Maar ook met zóveel kennis gerestaureerd! 
Morgen...! 
Aahhhh, zult u nu denken. En waar blijft het lijden...? Ach, heb geen zorg. Ik zit reeds op de blaren en morgen wachten me tachtig kilometers met minstens tweeduizend meters bergop. 
Sjaak. (met angst en vreze...)


 

Foto’s

12 Reacties

  1. Ineke Wenting:
    17 mei 2018
    Mijn zegen heb je Sjaak!! Voorspoedige weg bergop!! Mocht je een kaarsje kunnen branden onderweg: gracias!!
  2. Paofi:
    17 mei 2018
    Nu al en straks helemaal zal Walk & Roll kennis nemen van al je tot de verbeelding sprekende ervaringen, Sjaak!
  3. Iek de vos:
    17 mei 2018
    Ha flitspelgrim, jij legt in een dag af wat mij 6 dagen kostte, om de haverklap de berm in gebruld door brullende fietsgrims
  4. Hesther:
    17 mei 2018
    Lieve man, wat ben je toch een kanjer. Enne...ga dat boek als-je-blieft uitgeven. Als ik uitgever was dan wist ik het wel. Ik geniet van je verhaaltjes voor het slapen gaan, deze was wederom briljant.
  5. Hesther:
    17 mei 2018
    P.S. En ik snap wel dat er bij jouw nachtelijke escapades geen foto's bij zitten ditmaal..;-)
  6. Piotr:
    17 mei 2018
    Hoi Sjaak,
    Als je dit leest heb je de bergen bedwongen, HULDE.

    Verdacht, maar begrijpelijk, dat je mijn mail adres niet hebt . maar wel van Ula!
    Mijn mail: sukkel@postduif.nl
    Dinsdag heb ik 5 (echte) km gelopen, ik ben dus in training!
    Gisteren 12km !!!! afgelegd in de schitterende natuur van de Drome in het zonnetje.
    Welles waar op de rug van Orlando, maar toch ik doe het maar.
    En Sjaak nu niet de bekende grap maken: een ezel op de rug van een paard!
    Jij zit toch ook op een stalen ros.
    Genoeg geleuter over mij, het gaat om jou.
    Gisteren 170 km, klasse, je kan zo met de Tour de Frans mee.
    Maar nu die vermaledijde bergen, ik leef met je mee.
    Ik vertrouw op jou en fiets denkbeeldig mee.
    Op naar JENNY.
    aller goeds
  7. Ben:
    17 mei 2018
    Jammer, Geen beelden van je overnachtingsplek in de ruine maar ik zal dat tzt (als ik de moed nog heb) zelf moeten ondergaan. De laatste lootjes .Veel sterkte gewenst.
  8. Eddy:
    17 mei 2018
    Hallo Zwager, ik geniet met volle teugen van jouw prachtige woorden en zie jou en Jenny strijden om de eer voor het beste verhaal. Maar er is geen Beste, jullie zijn beide fantastisch en wat een prestatie zet jij neer. P.s. Mis wel de foto's van al het pracht en praal dat jij onderweg tegenkomt, deze zouden zo in een Pelgrims reisgids opgenomen moeten worden. Succes en houd mij (ons) op de hoogte.
  9. Wendy:
    17 mei 2018
    Sjaak, wat kan jij geweldig schrijven. Respect voor je tocht en doorzettingsvermogen. We genieten op afstand mee!
  10. Ula:
    17 mei 2018
    Dag Sjaak,
    Geweldig verhaal alweer ! Wat een nachtelijke escapade !Volgens mij heb je in dat kloosterkerk de vleugels van de engeltjes gekregen dat je fantastische afstand van 170 km afgelegd hebt of wil je natuurlijk zo graag Jenny zien. Knap hoor !
    Nu de bergen ,spaar je krachten .
    Net als al die andere mis ik jouw foto’s .
    Succes !
  11. A Termorshuizen (Walk & Roll):
    17 mei 2018
    Hi Sjaak, Wie niet kan richten met beleid, moet gaan zitten als een meid
    Veel goede kilometers gewenst
  12. Nelleke:
    17 mei 2018
    Dag Sjaak ik volg je met plezier vanuit mijn eigen comfortzone. Stoer hoor. LfsNxxx