De wensbron

1 mei 2018 - Le Pizou, Frankrijk

Beste vrienden,

Vandaag is het 1 mei. De dag van de arbeid. Waar wij deze dag in Nederland vieren door gewoon ons werk te gaan doen, pakken de Fransen dat heel anders aan. Zij vieren 1 mei door uitbundig níets te doen. Gewoon niets. Op 1 mei is Frankrijk zo dood als een pier. Alles ligt plat. Er wordt niemand ziek, er wordt niemand geboren en er gaat zelfs niemand dood! Althans, zo lijkt het. Vandaag fietste er alleen een eenzame Hollander rond. Ik dus. En zo kwam ik vanochtend al snel na mijn vertrek uit het lieflijke Villebois-Lavalette aan in het dorpje Ronsenac. Op het uitgestorven, door de vroege zon in gouden tinten gezette kerkplein scharrelde alleen de oude, grijze dorpshond rond. Hij had maling aan 1 mei en deed zijn dagelijkse ronde. In zichzelf mompelend, zoals alleen een hoogbejaarde hond dat kan, kwam hij een aai halen. Hij vervolgde zijn weg en deed daarmee wat al zovele honden vóór hem deden in dit duizenden jaren oude dorp, gelegen aan een oude Romeinse heerbaan, waar ooit Caesar, Hadrianus en vele andere keizers voorbij kwamen op weg naar de noordelijke gewesten. Allen kwamen ze langs de befaamde wensbron, waar ze de paarden en het vee drenkten, zichzelf laafden en hun wensen uitspraken. En nog altijd, nog iedere dag komen daar mensen voorbij die bron. Uit alle windstreken. Mensen zoals ik bijvoorbeeld, die weliswaar niets meer te wensen hebben, maar er best nog wel wat bij kunnen verzinnen.

De geschiedenis van deze bron gaat dus terug tot in de verre oudheid. Bijzonder is dan ook de uitzonderlijk lage temperatuur van het water. Het verhaal gaat, dat zelfs in de warmste zomernachten, als de ochtend kriekt en de nevel nog zwaar over de velden ligt, de elfjes, gekleed in zijden niemendalletjes en met schitterende diadeempjes in de blonde kapseltjes gestoken, er bijeen komen om op het kortstondig verijsde water hun pirouettes en dubbele axels te draaien. Dit onder het toeziend oog van wellustige saters en een opgewonden elfenkoning.

Mijn wens om in de loop van de ochtend alle dalen die ik ging doorkruisen te vullen met een glinsterendwitte wolkendeken, zodat ik daarover van heuveltop naar heuveltop zou kunnen surfen, werd helaas niet vervuld. Ik moest er gewoon voor werken. Op 1 mei.

Affijn, het verhaal is nog niet af. Daarvoor heb ik vandaag te veel moois gezien. Zo was ik in Aubeterre-sur-Dronne, waar een complete kerk was uitgehouwen in de kalkstenen bergwand waar het dorp tegenaan ligt. Heel imponerend en gratis toegankelijk voor wie met zijn pelgrimspaspoort weet te wapperen. Met nog een stichtelijk stempel toe ook, die me weer net iets dichter bij een complete aflaat brengt.

Voor de toekomstige pelgrim heb ik als ervaringsdeskundige inmiddels een wijze raad: zorg dat je altijd een complete en makkelijk te behappen mondvoorraad bij je hebt. Ik ben nu al twee avonden achter elkaar een restaurant misgelopen. Gisteren (maandag) omdat alle restaurants dan gewoon uit gewoonte dicht zijn; en vandaag, gewoon, gewoon omdat het 1 mei is.

De allerbeste groet van Sjaak (al twee dagen op water en brood)

11 Reacties

  1. Astrid:
    1 mei 2018
    Op water en brood....een open gevangenis.....hopelijk is de voorraad groot genoeg, zodat je in ieder geval geen honger hebt. Eten en drinken....dat heeft de fietsreiziger inderdaad nodig.....
  2. Jan Goedhart:
    1 mei 2018
    Sjaak. Je begint soms gewoom te hallicineren. Wij kennen Frakrijk en anticiperen daarop. Groeten uit la douce France.
  3. Ineke Wenting:
    1 mei 2018
    Die Fransen hebben geen respect voor moderne pelgrims, die na afzien gewoon gelaafd willen worden! Maar ook dit ongemak weet je ongetwijfeld met gemak te trotseren! Je bent ondertussen een werkelijke pelgrim geworden: dit zijn slechts wereldlijke zaken, die raken jou niet!
    Ik wens jou en je knorrende maag een mooie nachtrust! 😴🙏🚲🕉
  4. Sonja:
    1 mei 2018
    We zitten nu als pelgrims 250 km van elkaar verwijderd... :-)
  5. Carmen:
    2 mei 2018
    Wat leuk om je verhalen te lezen. Liefs vsn ons
  6. Alex:
    2 mei 2018
    Hi sjaak ik geniet echt van je avondtuuren je schrijfd het of dat ik er zelf ben al voel ik de pijn niet die jij als pelgrim voelt
  7. Ingrid Ipenburg:
    2 mei 2018
    Jammer dat je wens niet is uitgekomen, echter heeft een wens soms even tijd nodig om uit te komen! Dus wie weet...... Hopelijk heb je vanavond een heerlijk warme maaltijd! Goede reis vandaag!
  8. Tonny Buitenhuis:
    2 mei 2018
    Dag Sjaak wat een avontuur doe je en ja in Frankrijk zijn normaal gesproken alle restaurants zondag avond en ook vaak maandag avond gesloten, wel kan je tussen de middag ergens warm eten, zeker door de weeks. Voor een Fransman is die maaltijd veel belangrijker. 8 mei is ook een feestdag in Frankrijk dan zijn de bakkers wel 's morgens open maar verder is alles gesloten, dus op tijd brood halen. Mooie belevenissen vandaag.
  9. Marinus Kistemaker:
    2 mei 2018
    Even doortrappen en je had bij mijn nicht in bed kunnen duiken (niet al te letterlijk opvatten, hoor). Die wijnboerint in Minzac en runt er een chambres d'hôte : domaine de la Rogere.
  10. Wim van Scharenburg:
    2 mei 2018
    Mooi relaas Sjaak. Sterkte vanuit Zuilen! (en eet smakelijk vandaag)
  11. Nico en Ge Tine:
    2 mei 2018
    Hoi Sjaak,

    Ga je je vertellingen na afloop nog bundelen? Als reisboek bijvoorbeeld.
    De afwezigheid van geopende restaurants geven het lijden wel weer een extra dimensie.