Italië

Beste vrienden, 

Hadden jullie een levendige Koningsdag, gisteren? Wij wel! 

De dag bestond voor ons vanaf Frutingen uit twee kleine treinreisjes en drie flinke fietstrajecten, waarvan het laatste deel naar Domodossola voor een flink deel in de stromende regen… Omdat de overtocht over de Simplonpas voor fietsers van onze statuur, die bovendien alles ook nog op eigen spierkracht doen, aan overmoed grenst, namen we de doorsteek via de tunnel. In veertien minuten bracht de sneltrein van de Zwitserse Bahn ons vanuit Brig naar het hooggelegen grensdorpje Iselle, van waaruit je via een markante afdaling naar Domodossola koerst. 

Markant, vooral omdat je als fietser makkelijk even kunt stoppen als je bijvoorbeeld langs een Romeins opgravinkje komt, of even op de balustrade van een vroegromaanse brug wilt plaatsnemen. Je hoeft alleen maar even in je remmen te knijpen en klaar… Lastiger wordt het wanneer je in de diepte bijvoorbeeld dat mooie kerkje van Crevoladossola ziet liggen, maar daar helemaal niet naar toe hoeft…, wat doe dan in zo’n geval? Stort je je dan tóch naar beneden om vervolgens weer helemaal omhoog te ploegen? Of rij je dan met een spijtig hart door met het voornemen om het offer de volgende keer dan maar te brengen? 

Die keuze hoefden we gisteren niet te maken omdat de hemel inmiddels haar sluizen had geopend en het begonnen was met pijpenstelen te regenen. We wilden alleen nog maar een warme, droge hotelkamer vinden. En die vonden we zeker. Uiteindelijk waren we voor de schemering in Domodossola en hadden we nog ook even tijd voor de gedenkwaardige oude stad. 

Vanochtend plensde het nog steeds, maar we zijn toch op pad gegaan. Het geplande weggetje dat langs rivierbeddingen loopt, was her en der onbegaanbaar geworden, de stroming was snel, de dijken leken lek, en met de Italiaanse slag onderhouden. Uiteindelijk hebben we dus maar voor het gebaande asfalt gekozen, dat weliswaar druk bereden werd, maar tenminste niet onder water stond. Het was dankzij Alfreds knaloranje en volop wapperende poncho dat geen enkele automobilist ons over het hoofd kon zien. Ware Alfreds  poncho echter zwart geweest, dan zou hij als graaf Dracula of als Dementor uit de Harry Potterfilms goed uit de verf gekomen zijn! 

We zijn dus veilig aangekomen in het plaatsje San Maurizio aan het Lago di Orto, ten westen van het Lago Maggiore. We slapen er in een vriendelijke b&b, waarvan het enige nadeel is dat ik weer samen met Alfred in een veredelde twijfelaar ben terechgekomen. Iets breders was hier niet te vinden. Inmiddels is het hier gelukkig weer droog en ook voor morgen ziet alles er goed uit. 

Hartelijke groet, en alles knus hier, 
Alfred en Sjaak….